Mijn leven in beeld en enkele woorden

Film

Nemo

Leuk en lief voor jong en oud….

index

inde


The Kiterunner

Op vrijdag 30 mei zagen Robert Jan en ik de film The Kiterunner. We waren zeer onder de indruk van het verhaal, maar zeker ook van de beelden. Na afloop langdurig op het terras van de Sjampetter genoten van roseetjes en lekker eten.

index


Il y a longtemps que je t’aime

Met Janneke gisteren, 30 maart 2008, op weg naar Lux in Nijmegen. Daar zouden we naar de fim gaan Il y a longtemps que je t’aime van Philippe Claudel. De eerste film van deze man, die de laatste 10 jaar diverse romans heeft gepubliceerd. Eerst naar een boekhandel. Daar hebben we enkele boeken van hem gekocht. Philippe Claudel was zelf aanwezig om zijn boeken te signeren. Daarna naar Lux om de Nederlandse voorpremiere van deze film te zien. Nou, echt prachtig!! Zeer de moeite waard. Heel mooi van verhaallijn en opbouw. Ik hield de ogen niet droog, maar het klopte, was puur en eerlijk. Ga de film in juni zien als deze in het filmhuis komt!


Horton-Samson en Gert

Danique en ik gingen gisteren naar de bioscoop samen met Janneke en haar zoon Daniel. We zouden nar Horton gaan, een tekenfilm over een olifant. Maar geen van allen vonden we het leuk. We zijn toen stiekem naar een andere filmzaal gegaan, waar de film van Samson en Gert draaide. Dat was gelukkig wel leuk en de kinderen genoten met volle teugen.

IMGP4370-2

IMGP4374

IMGP4375-2


DVD-Rabbit proof fence

Zaterdag weer een avondje dvd-kijken met Janneke. We keken de film “Rabbit proof fence”over drie halfbloed aboriginalmeisjes die in vorige eeuw in Australie bij hun ouders werden weggehaald en naar een soort opleidingsschool gebracht.  Dit omdat de bestuurders een filosofie over ‘zuiver ras’ hadden. Als de halfbloedkinderen met een blanke kinderen zouden krijgen, zou de donkere huidskleur zo goed als verdwijnen. De meisjes weten uit het kamp te ontsnappen en twee van hen vinden langs het rabbit-proof fence, dat van Noord naar Zuid loopt in Australie, de weg terug naar hun moeders. Een tocht van 1200 mijl. Ongelooflijk dat ik niet op de hoogte was van dit rassenleed. En ongelooflijk dat zij dit ( ook in werkelijkheid) hebben gered. Helaas werden ze later opnieuw van hun ouders gescheiden. Het einde van de film laat de twee ( nu oude) vrouwen in werkelijkheid zien.

Ik vond het een mooie film ( ondanks een recensie over langdradigheid )


Les Choristes

Gisteren DVD gekeken. Les Choristes. Een feelgoodmovie, de moeite waard.


Blindsight

23 januari ging ik met Janneke naar het Filmhuis. We hadden niet helemaal dor dat we voor een documentaire hadden gekozen in plaats van voor een feel good movie. Af en toe was de film wat traag. Maar het heeft ons wel weer even tot denken/filosoferen aangezet.

Blindsight is een adembenemende en aangrijpende documentaire over het avontuur van zes blinde Tibetaanse tieners die de berg Lhakpa Ri beklimmen aan de noordkant van de Mount Everest.

 

Veel Tibetaanse boeddhisten geloven dat blinden door demonen worden bezeten als straf voor een slecht vorig leven. Blinde kinderen vormen daardoor het uitschot van de samenleving, worden vaak door hun ouders verstoten en hebben geen perspectief op een waardig leven.De blinde activiste en lerares Sabriye Tenberken trok zich hun lot aan en stichtte de eerste school voor blinde kinderen in Lhasa. Ze nodigde samen met de leerlingen de beroemde blinde bergbeklimmer Erik Weihenmayer uit om hun school te bezoeken. Weihenmayer, die als eerste blinde de Mount Everest bedwong, geldt als één van de meest gerespecteerde atleten ter wereld die zich bewees als skydiver, wielrenner, skiër, paraglider en hardloper. Hij werd recentelijk uitgeroepen tot één van de twintig meest inspirerende mensen in Amerika.

 

Eenmaal in Lhasa weet hij Sabriye en haar leerlingen te inspireren tot een avontuurlijke maar ook gevaarlijke tocht naar de Lhakpa Ri, een bergkam van 6900 meter hoog aan de noordkant van de Mount Everest, een plaats die hoger ligt dan ze ooit zijn geweest. Sabriye en haar studenten Kyila, Sonam Bhumtso, Tashi, Gyenshen, Dachung en Tenzin nemen de uitdaging aan en een beginnen aan een reis die drie weken zal duren.
Blindsight

 


As it is in heaven

Gisteren heb ik, na het enthousiaste verhaal van Theresa, gekeken naar de DVD van “As it is in heaven”. Prachtig voer voor een zaterdagavond. Ik heb op en top genoten. Alleen vond ik het einde een beetje naar om te zien. Maar verder, zoals Theresa zei, een aanrader voor iedereen die in een koor zingt.

En een recensie die ik vond en waar ik me in kan vinden:

Recensie – As It Is in Heaven (SÃ¥ som i himmelen) (2004)

De wereldberoemde dirigent Daniel Daréus (Michael Nyqvist) leeft voor de muziek. Hij reist de hele wereld af om op te treden in de hoop zo zijn grote droom te kunnen vervullen. Van kinds af aan is er namelijk maar één ding wat hij met zijn leven hoopt te bereiken: Hij wil muziek maken die de harten van mensen doet openen. Zijn lichamelijke gesteldheid dwingt hem echter om van de ene op de andere dag te stoppen met zijn werk en hij besluit om terug te keren naar zijn geboorteplaats, een afgelegen dorpje in Zweden.Niemand daar herkent hem van vroeger, mede dankzij de andere naam die hij heeft aangenomen. Hij hoopt een anoniem de rest van zijn leven te kunnen slijten, maar al snel wordt Daniel gevraagd of hij het plaatselijke kerkkoor wil leiden. Na enige aarzeling neemt hij de uitdaging aan. Vanaf dat moment leert hij de mensen uit het dorp steeds beter kennen en wordt lief en leed op elke repetitie weer gedeeld.

‘As It Is in Heaven’ gaat over het leven in een kleine gemeenschap. Iedereen kent elkaar en heeft een mening over het leven van de ander. Jong botst met oud en conservatief met liberaal. Dirigent Daniel wandelt hier als buitenstaander binnen, maar zit er al snel middenin. Hij is dan misschien geen grote held die hard tegen onrecht strijdt, maar weet de mensen om hem heen wel te inspireren. Hij dirigeert hen niet alleen in de muziek, maar onbewust ook in het leven. De plaatselijke dominee Stig (Niklas Falk) verliest langzaamaan zijn machtspositie aan Daniel en probeert alles om dit ongedaan te maken.

Regisseur Kay Pollak snijdt allerlei thema’s aan in dit melodramatische verhaal. Zo worden onder andere de positie van de kerk en de emancipatie van de vrouw behandeld. Pollak weet deze grote onderwerpen heel persoonlijk te maken. Hij vertaalt ze naar echte mensen die ermee worstelen in hun dagelijks leven. Een ideale manier om de zaken genuanceerd aan te kunnen pakken. Jammer is het dan ook dat tegen het einde alles wel erg dramatisch begint te worden, want juist de subtiele momenten zijn de beste uit de film.

Michael Nyqvist neemt de rol van Daniel op zich. Hij weet de verschillende kanten van zijn personage goed uit te drukken. Op het ene moment is hij verlegen en teruggetrokken, maar zodra er muziek in het spel komt is hij fel en gepassioneerd. De echte uitblinker van ‘As It Is in Heaven’ is echter Frida Hallgren. Zij straalt als de wulpse en goedlachse Lena, die verliefd wordt op Daniel. Lena is heerlijk direct en zegt immer waar het op staat. Maar het mooist zijn haar lekker meeslepende woede-uitbarstingen of lachbuien. Hallgren is hier dan ook echt een genot om naar te kijken.

Het fraaie spel van de acteurs, maar vooral de menselijkheid van hun personages is wat de film van begin tot eind boeiend maakt. ‘As It Is in Heaven’ heeft veel mooie en tedere momenten. Soms wordt het ook even wat te veel en neigt het naar de sentimentele kant. Helemaal hemels is het dus niet, maar zeker wel fijn om naar te kijken.

Kita van Slooten


Generale!

Hier wat foto’s van de eerste generale op 20 november, door Marga met mijn toestel gemaakt:

Imgp2529_edited_4 Imgp2531_edited Imgp2564_edited_2 Imgp2601_edited


Orkest!!

Sinds enkele weken mogen we samen met het orkest repeteren. Dat is gewedlig en een echt voorprofje van wat komen gaat!

Hier enkele foto’s van de repetitie van 11 november.

Imgp2393_edited Imgp2398_edited


Krant!-3

Steeds hogere eisen aan het decor

"Elke keer wordt de uitdaging groter", zegt Bert Ros, teamleider van de vijftien decorbouwers van MOD. In een oud schoolgebouw aan de Zutphenseweg hebben zij de beschikking over een riante werkplaats en opslagruimte.

Vanaf april houdt de ploeg zich bezig met Titanic. De grote vraag is: hoe laten ze het schip zinken? Spectaculaire theatereffecten zoals Joop van den Ende die weet te realiseren, zijn buiten bereik van MOD en de schouwburg. Want de Deventer Schouwburg heeft geen beweegbare vloer, de schuit kan niet eens een béétje ten onder gaan.

De vereniging moet dus roeien met de riemen die ze heeft en heeft gezocht naar een creatieve oplossing. Avonden lang is er gesproken tussen de decorploeg en de regisseur. Uiteindelijk is gekozen voor een opstelling waarbij het publiek niet van de zijkant op het schip kijkt, maar in de lengterichting. Het publiek bevindt zich als het ware op het dek. De brug, een stellage van ruim drie meter hoog die op het podium blijft staan, is het ijkpunt. Hij wordt opgetuigd met oude scheepsspullen die Bert Ros in Duitsland wist op te duikelen.

Een ander vast gegeven is de stookketel. De houten ketel is bedrieglijk echt beschilderd, een rookkanon en rode kerstverlichting doet de rest.

"Het decor wisselt weinig", zegt regisseur Monique Braam. "Ik hou van een vrij abstract en leeg toneelbeeld. Het gaat om de spelers. Het decor is een toevoeging." En dat zinken dan? "Dat moet een verrassing blijven", zegt Braam. Suggestie is het toverwoord.

De decorbouwers worden steeds perfectionistischer, Zo zijn twee schoorsteenpijpen afgekeurd. "Te amateuristisch, misschien verkopen we ze nog aan een andere vereniging." Ook de eisen worden almaar hoger. De vijf meter lange loopbrug naar het schip moet in tien minuten worden weggehaald. "De tijd voor de wissels wordt korter. Tijdens de voorstelling zijn we nog met zo’n twaalf man bezig met een eigen draaiboek."


Krant!

Megaproductie over megaschip

door Herman van Amelsvoort

Een amateurvereniging die viermaal de Deventer Schouwburg vol krijgt, dat gebeurt zelden.

Slideshow image
Leden van de Musical- en Operettevereniging Deventer repeteren een scène uit Titanic waarin gevochten wordt om zwemvesten. foto Ronald Hissink
Dit seizoen zijn het alleen professionals als Herman Finkers en Doe Maar de musical die dat voor elkaar krijgen. MOD speelt het klaar en de zaal is al bijna vier keer uitverkocht.

"Toen we hoorden dat Titanic vrijkwam hoefden we daar niet lang over na te denken. Dat gaan we doen, zeiden we tegen elkaar", zegt Monique Braam. Het gezelschap heeft volledige vrijheid in de uitvoering van de Broadwaymusical van Peter Stone en Maury Yeston. Afgezien van een verbod om de productie landelijk te promoten zijn er geen beperkende voorwaarden.

"Natuurlijk zie je problemen opdoemen", zegt Braam. "Mijn grootste zorg was of het decor wel haalbaar was. Maar ik wist ook meteen dat het geen Joop van den Ende-imitatie moest worden. Dat kunnen wij niet en dat wil ik niet."

Bij Titanic denkt iedereen meteen aan de film met Leonardo di Caprio. "Mensen vroegen wie Leonardo speelt", zegt productieleider Monique Vastenhoud. Dat misverstand willen ze snel de wereld uit helpen: de musical is volstrekt anders dan de film. De filmmakers hebben een liefdesgeschiedenis bedacht in een historische setting. De musical blijft dichtbij de feiten en de gebeurtenissen op het schip, die op zichzelf al tragisch genoeg zijn.

Vrijwel alle personages in de musical zijn mensen van vlees en bloed geweest. In de benadering van regisseur Monique Braam is dat het uitgangspunt. "Het is een waar gebeurd verhaal. Er zijn veel mensen dood gegaan, daar moet je respect voor hebben." Braam liet de spelers levensbeschrijvingen van hun personages opzoeken om zich goed in hun rol in te kunnen leven. Een groot deel van het gezelschap bezocht zelfs een expositie in Kiel over de Titanic. "Dat was erg indrukwekkend. Dan zie je de kleding, brillen, koffers en dergelijke liggen." Met haar aanpak bereikte Braam zo een diepere laag in het spel. "We hebben er veel over gepraat. Er wordt met veel emotie gespeeld. De showkant is bij ons minder, daarmee onderscheidt onze productie zich van Joop van den Ende."

Om te benadrukken dat het om historische feiten gaat, is in het programmaboekje van een aantal personages de historische foto afgedrukt en een portret van het MOD-lid dat de rol speelt. De musical rijgt verhalen aaneen van passagiers uit elke klasse. Verder komen bemanningsleden, de eigenaar, de ontwerper en de kapitein aan bod.

"Het gaat om de mensen op het schip. Iedereen droomt over een nieuw leven in Amerika", zegt Braam. "Het publiek weet hoe het afloopt en de grote vraag is: wie gaat het redden en wie niet. Ik voel me soms een soort god. Als we bij de repetitie het hele stuk doorgelopen hebben ga ik niet vrolijk naar huis. Maar er zijn ook wel vrolijke momenten hoor, vlak voor de pauze bijvoorbeeld." Vastenhoud: "Ik krijg er nog steeds kippenvel van, het raakt me."

Door de heftige emoties in het stuk en de intensieve repetities hebben de spelers een hechte band ontwikkeld. "Dat gebeurt vooral in de periode vlak voor de uitvoering", zegt penningmeester Nicole Bakker. "Het is een hobby die verder gaat en waar we heel veel tijd in steken. Of je nou een hoofdrol hebt of één zin. Je staat er als geheel."

De producties van MOD zijn de laatste jaren steeds omvangrijker geworden. Zes jaar geleden was de begroting de helft van de 85.000 euro van nu. Meestal zijn er zo’n zes tot tien rollen. Nu zijn dat er maar liefst veertig. Om alles in goede banen te leiden is er een productieteam van drie mensen. Monique Vastenhoud is de productieleider, zij doet het regelwerk. "Ik ben daar twintig uur per week aan kwijt. Schema’s maken, ik ben eindeloos schema’s aan het maken. Er moet zoveel geregeld worden, kostuums, schmink, licht en geluid, decors, noem maar op."

De kostuums komen van het Haagse atelier De Wit, die duizenden theaterkostuums heeft. Maanden geleden is er al een afvaardiging van MOD naar Den Haag geweest om een dag lang voor alle veertig rollen kleding uit te zoeken of te bestellen. Komende maandag worden de kostuums gebracht en gepast. Het atelier brengt zelf naaisters mee om de kostuums ter plekke te verstellen.

Vanaf maandag betrekt MOD de schouwburg voor een verblijf van zeven dagen. Naast de kostuums komt dan ook het decor. "Van maandag tot en met zondag wonen we zo’n beetje in de schouwburg. We nemen er allemaal vakantie voor op", zegt Vastenhoud. Dinsdag is de eerste generale en woensdag de tweede. Het moment suprême is donderdagavond bij de première. Dan moet alles kloppen.

De musical- en operettevereniging, die de laatste jaren overigens alleen nog musicals speelt, is behoorlijk gegroeid de afgelopen jaren. "Het niveau is omhoog gegaan en ook het aantal leden is gegroeid. Onder wie veel jongeren." Elk seizoen begint met een auditieronde ten overstaan van het hele gezelschap, voor het verdelen van de rollen. "Omdat de hoofdrollen wisselen, doen veel mensen ervaring op. Daar plukken we nu de vruchten van."

– Titanic, De musical. Musical- en Operettevereniging Deventer, Deventer Schouwburg: 22, 23, 24 november (20.00 uur) en zondag 25 november (14.00 uur). Kaarten à 25 euro via www.titanic-musical.nl of 0570 511850.


Hairspray

Afgelopen donderdag gingen we ter gelegenheid van de verjaardag van Wies metr 8 vriendinnen neer de bioscoop in Zutphen. Wies, Stina, Liesbeth, Elly, Marga, Harriet, Godelieve en ik gingen naar de film Hairspray. Erg leuk, een feel-good movie!

Hairspray

Na afloop lekker sangria met heerlijke hapjes en natuurlijk volop lachen over onze activiteiten op de sportschool bij Wies.


Ensemble c’est tout

Met Janneke naar de film! Dit keer naar Ensemble c’est tout. Op internet las ik dat hij een slechte recensie heeft gekregen. Ik vond het echter een leuke feel-good movie. Heb ervan genoten.

33641

In een groot appartement aan de voet van de Eiffeltoren raken de levens van vier mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden. De 26-jarige Camille leidt een eenzaam leven in Parijs. Ze maakt ’s nachts kantoren schoon, leeft in een onverwarmd kamertje en verwaarloost haar tekentalent. Als ze ziek wordt, geeft de welgemanierde Philibert, telg uit een verarmd adellijk geslacht, haar onderdak. In hetzelfde appartement woont ook de nogal ongemanierde Franck, een hardwerkende topkok in spe. Deze houdt eigenlijk alleen van Paulette, zijn oude grootmoeder. Wanneer zij in een sfeerloos verzorgingstehuis dreigt weg te kwijnen besluiten Franck, Philibert en Camille haar in huis te halen. Hoewel de eerste contacten niet bepaald soepel verlopen, vinden deze vier huisgenoten het geluk bij elkaar en trachten ze allevier in het reine met hun verleden te komen.


Sous le sable

Afgelopen vrijdag was Janneke bij me. We draaien samen een leuke verrassing in elkaar voor een lieve vriendin die al snel gaat trouwen. Na de gedane arbeid hebben we gekeken naar de film "Sous le sable".

2024

Een vrouw gaat met hara man op vakantie en terwijl zij ligt te soezen, verdwijnt hij in zee. Pas maandan later wordt zijn lichaam, onherkenbaar verminkt gevonden. Het bijzondere is dat de vrouw al die tijd tegenover haar omgeving doet alsof hij nog leeft. Zelfs tegenover haar nieuwe minnaar…. Uiteindelijk kan ze niet anders dan de vreselijke waarheid onder ogen zien. Prachtig weergegeven, op z’n Frans, sober en integer. Een aanrader! Imgp0686_1 Dit is Janneke!


La Tourneuse de pages

affiche

Afgelopen dinsdag ben ik met Janneke naar de film gegaan in het filmhuis in Deventer. Erg leuk! We hadden een franse film uitgekozen. Beiden dachten we dat het een drama was. Dat was het zeker, maar hij eindigde toch wel thrillerachtig! Erg verrassend! Ik vond vooral de beide actrices die de hoofdrollen speelden erg verrassend. Catherine Frot speelde de pianiste. Zij is in het dagelijks leven ook pianiste en geeft les aan een conservatorium. De jonge actrice Debborah Francois vond ik ook erg goed.

Deborah Francois

De tienjarige Melanie, afkomstig uit een slagersfamilie, is een getalenteerde pianiste. Ze neemt deel aan het toegangsexamen voor het conservatorium, maar faalt wanneer de juryvoorzitster, een gevierde concertpianiste, haar uit haar concentratie haalt. Zwaar ontgoocheld beslist Melanie nooit meer een piano aan te raken. Een tiental jaar later ontmoet Melanie de echtgenoot van de vrouw die destijds haar leven grondig veranderde. Haar organisatietalent en toewijding zorgen ervoor dat Melanie al snel wordt opgemerkt. Ze wordt aangenomen om op hun zoon te passen tijdens de vakantie. De kennismaking met mevrouw Fouchcourt verloopt opmerkelijk goed: Melanie is dan ook uiterst gevoelig voor haar pianomuziek en al snel mag ze de muziekpagina’s voor haar omdraaien¦

tourneuse1